بدون شک پرورش وآموزش بهائی مهمترین نقش را درپیوند دادن فرد (بهائی) به حزب

 و حکومت خودی و بریدن و جدا نمودن از فرهنگ محیط دارد ، سیستم رهبری نیز از

این معنا غافل نبوده و با توجه به  همین

نیاز برای دوره های مختلف سنی برنامه

 ریزی تربیتی وآموزشی نموده است .

 کلاسهای فرهنگی درس اخلاق که از

سنین ۴ تا ۵ سالگی آغاز میگردد زیر

 نظر مربیان بهائی ایفاگر نقش مهمی

در سازندگی کودکان معصوم بگونه

 دلخواه تشکیلات میباشند ، این کلاسها

معمولا ۱۲ سال بطول میانجامد و سراسر زندگی پیش از تسجیل یک بهائی زاده

را پر می کند و درنتیجه تاثیر همین کلاسها است که عضویت در حزب بهائی

(تسجیل ) سرنوشت حتمی همه بهائی زاده ها است ، مهمترین وظیفه

کلاسهای درس اخلاق ساختن ذهن کودکان براساس معتقدات بهائی و دمیدن

 روح اطاعت از محفل و سایر تشکیلات بهائی و بیگانه سازی نسبت به محیط

میباشد ، محیطی که در آینده باید آنرا اشغال نموده و بر آن تسلط یابد ! پس از

 درس اخلاق نیز کلاسها و دورهای دیگری این وظیفه را انجام میدهند . این

 آموزشها و پرورشها چنان تاثیری روی فرد میگذارند که در نتیجه آنها حقیقتا

 احساس بیگانگی با محیط به وی دست میدهد، شیفته بهائیت و تشکیلات آن

و مایوس و دلزده از فرهنگ و مردم غیر بهائی محیط میگردد و تنها راه نجات را در

اطاعت از حکومت بهائی میبیند .

بازتاب این بیگانگی با محیط در فرهنگ ادبی تشکیلات و عامه بهائیان به روشنی

 دیده می شود ، مثلا واژه های "احباب " و " اغیار "  ، "یار و اغیار " ، " خویش و

بیگانه " و ... که منظور از آنها بهائی و غیر بهائی است بسیار هم مصطلح هستند

دلالت به همین مسئله دارند .

همگام با تحصیل چنین فرهنگی به تدریج از دوران نوجوانی (۱۲ سالگی ببعد )

 دست و پای افراد را به تاروپود تشکیلات میبندند و به آنها نقش تشکیلاتی

میدهند . خو گرفتن به اطاعت کورکورانه از محفل ووابستگی شدید به تشکیلات

 از یک سو و احساس بیگانگی عمیق نسبت  به محیط از سوی دیگر ، بهائیان

 را – آگاهانه یا ناخودآگاه – بعنوان آماده

 ترین و ایده آل ترین عناصر برای خدمات

خبرگیری و ضد فرهنگ ملی اختیار

 رهبران تشکیلات بهائی قرار میدهد

 واین عناصر خود باخته آمادگی در

اختیارهرعامل قدرتی قرار گرفتن را

پیدامی کنند و به آنها القاء می کنند

 که این قبیل اقدامات و خوش رقصیها

 و دراختیارطاغوتها قرار گرفتن ، چون به نفع تشکیلات بهائیت است ، لذا مشروع

و مقبول است .