در زمینه امور اجتماعی ،هدف سیستم رهبری (بهائی ) بوجود آوردن شرایط  

وامکاناتی است که تحت آن یک بهائی از لحاظ روانی و عملی خود را وابسته به

یک حزب و جامعه و حکومت مستقل بهائی و بی نیاز از

 جامعه و حکومت خارج از خود احساس نماید ، با چنین

 هدفی است که سیستم :

اولا: برای هرفرد بهائی در هر شرایط سنی شغل

 تشکیلاتی و حزبی درست کرده است از کلاسهای

 درس اخلاق (۴ تا۱۶سالگی ) گرفته تا تشکیلات

نوجوانان ، جوانان و بزرگسالان و بالاخره ضیافات نوزده

روزه که در واقع کانونهای حزبی برای تجمع خانواده های

بهائی و یک پوشش حزبی همگانی است .

ثانیا: بمنظور خودکفائی و تامین خدمات فردی و اجتماعی ،کمیته های گوناگونی

 بوجود آورده است که ذیلا بعضی ازآنها را نام میبریم .

الف – حفظ روابط وحیات جمعی –  چنانکه اشاره شد هریک از افراد بهائی به

 نحوی حداقل عضویت یک تشکل بهائی را دارا هستند و بدینترتیب کلیه

مسئولیت حفظ روابط و حیات جمعی بهائیان را بعهده دارند اما تشکیلاتی هم

بطور اخص پیگیری این هدف را بعهده دارند مانند : لجنه های " حیات بهائی "

(حیات عائله ) ، لجنه تحبیب و الفت ، لجنه های ضیافات نوزده روزه که اداره

 کننده کانونهای ضیافتی هستند و غیره ...

ب- کاریابی ومدد کاری اجتماعی – لجنه کاریابی ، موسسه اعتباری

 تحصیلات عالیه ، لجنه تعاون و غیره ...

بدین ترتیب یک بهائی اکثر اوقات فراغت خود

 رادر حصار تشکیلات می بیند وارتباطش با

سایر نهادهای غیر بهائی به حداقل می رسد

 و در نتیجه در داخل محیطی آکنده از فرهنگ

 بهائی الینه میگردد و هر فرهنگ دیگری را

بیگانه وغیر و نهایتا دشمن می بیند .